میندیش میندیش که اندیشه گری ها

چو نفطند بسوزند ز هر بیخ تری ها

خرف باش خرف باش ز مستی و ز حیرت

که تا جمله نیستان نماید شکری ها

جنونست شجاعت میندیش و درانداز

چو شیران و چو مردان گذر کن ز غری ها

که اندیشه چو دامست بر ایثار حرامست

چرا باید حیلت پی لقمه بری ها

ره لقمه چو بستی ز هر حیله برستی
گر حرص بنالد بگیریم کری ها

مولانا