کجایی آریانا!؟

دلتنگت هستم…فرصتی شد در تماس باش…

درود

منصور نه مرد سرسری بود
از تهمت کافری بری بود

چون نکته اصل گفت با فرع
ببرید سرش سیاست شرع

در عشق نه شک و نه یقین است
نه چون و چرا و کفر و دین است

آنانکه ز جام عشق مستند
حق را ز برای خود پرستند

چون در نظر تو ما و من نیست
او باشد و او دگر سخن نیست

سر بر قدم و قدم بسر نه
وانگه قدم از قدم بدر نه

بی نام نشان شو و نشان کن
بی کام و بیان شو وبیان کن

تو جام جهان نمای خویشی
از هر چه قیاس تست پیشی

درود

می گویند گاهی نجوا میکنی
گاه خوش آوازی
گاه هیچ نمی گویی
می گویند که سخت زیبائی ، که نه شاعری نه عاشق
خود شعری، خود عشق

چگونه بود آن زبان ؟ چگونه بود؟
نمی شنوم نمی شنوم

گفتا که مجوی آب و عطش باش سراپا

گفتم که نشانم بده گر چشمه ای آنجاست

گفتا چو شدی تشنه ترین قلب تو دریاست

درود

گفتم با تو سخن خواهد گفت از زبان سنگی، فقیهی، کودکی، گرگی، برگی،آوازی، سکوتی،نایی، لا لایی…
گفت چگونه؟

گفتم خواهی دانست آنگاه که عمل در تو ادراکی بی واسطه پدید آرد.

خود این کلمات انسان را به وجد می آورند…

من دست به هیچ دستگیری ندهم که آنها همه فانی اند و پاینده تویی…

گفتم راه مستقیم از تو به اوست. نه از تو به من بعد به او. این من، چه من باشم چه دیگری، اگر در بیراه نباشد در راه خود است.

آن که نو دید، او خریدار تو نیست
صید حق است او، گرفتار تو نیست

گفت بی جای پای ره رفته ای، راه گم می شود.

گفتم آن جای پا که می بینی چند قدم میرود تا لب دریا، کمی قد بکش،نگاه کن، دریا پیداست با جای پا یا بی جای پا. دل دریایی کجا، جای پایی کجا!

تا لب بحر این نشان پای هاست
پس نشان پا، درون بحر، لاست(نیست)
نیست پیدا اندر آن ره پا و گام
نی نشانست آن منازل را، نه نام

این منازل دریایی بی نام و بی نشانند، هر نام و نشان درگذر از آنها بی نام و نشان می شود.

گفت من در این منازل بی نشان چه کنم؟

گفتم هیچ، دریا تو را تبدیل می کند! خود تو منزل و مقامی می شوی، بی نام و بی نشان! دل دریایی تو را هیچ می کند تا پا به دریا گذارد.

هست صد چندان میان منزلین
آن طرف، از این، تا بالای این
در فناها این بقا را دیده ای؟
بر بقای جسم چون چفسیده ای؟
هین بده، ای زاغ، این جان، باز باش
پیش تبدیل خدا، جان باز باش
تازه می گیر و کهن را می سپار
که هر امسالت فزون است از سه پار

گفت در این همه بی پروایی چیست که راه چنین مرا می خواند و ماندن چنین مرا می آزارد.

گفتم عزیز دلت دریایی ست. دیده ای رودخانه با سنگ و صخره چه می کند در راه دریا؟ دل، جسم تو را می تراشد تا به راه شود. آنجا که آزرده می شوی، آنجا راه تو نیست، راه دل نیست، یا سر راه دل ایستاده ای.راهت را عوض کن، از سر راه دل کنار برو.

مرغ پرنّده چو ماند در زمین
باشد اندر غصه و درد و حنین
مرغ خانه بر زمین خوش میرود
دانه چین و شاد و شاطر میدود
زآنکه او از اصل بی پرواز بود
و آن دگر، پرنّده و پرواز بود

خوشحال باش که دل دریایی ات، دل می زند که نمان!

متن شماکمی آرامم کرد وهمچنین شوقی روبرای پروازکردن درونم ایجادکرد.کاش میشد……ای کاش…….

هنوزنمیدونم فلسفه خلقت همین منه بی ارزش چی بوده؟؟؟

پنجره، فکر ، هوا ، عشق ، زمین مال من است. چه اهمیت دارد گاه اگر می رویند قارچهای غربت

اگر نظر شخص مرا بخواهید….بیان واژه ی راه و بیراه فقط وفقط برای بیان مفهوم بکار برده می شوند…. خداوند در جایی خاصی نیست که بخواهیم برویم تا به ایستگاهش برسیم….جایی برای رفتن نیست!

همانجا که هستی در حضوری!

وقتی عمل ادمی بسوی تعالی است…مگوییم در راهی…مراتب و منازلی اگر هست در اعمال است…. و از این منظر …بی عملی یعنی بی راه…یعنی در جا زدن….در جا زدن خسران است…قران می فرماید: براستی آدمی در زیان است مگر آنان که عمل صالح انجام دادند… ودیگران را به آن توصیه کردند و در این مقصد صبر پیشه کردند….

غیر این الباقی می شود بی راه… میشود زیان وخسران….

با سلام…جناب رشیدی…در این بخش من نوعی دوگانگی میبینم…..خلاصه راه و بیراه داریم یا نه؟به نظر نوعی تضاد به کار برده اید که فهمش مشکل است.

مطلبتان خوب بود اما من در این زمینه بطور محض تخصصی ندارم که نظر بدهم….

pegah :راه مسیر سفر سختی تلاش بیداری تسلیم نشدن ادامه دادن…نرسیدن باز هم رفتن و باز هم نرسیدن

Reza Rashidi پاسخ در تاریخ بهمن ۱۸م, ۱۳۹۰ ۵:۳۷ ب.ظ:
رسیدن های پی در پی به مقصد های هم معنامفهوم مبهم، ماندن را گم می کند…

مقصد خدا است ،خدا بینهایت است و کدامین راه است که به نقطه یا خالی ، خارج از بینهایت منتهی شود؟

گفتا تو از کجایی که آشفته می‌نمایی، گفتم منم غریبی از شهر آشنایی

گفتا سر چه داری کز سر خبر نداری، گفتم بر آستانت دارم سر گدایی

گفتم که بوی زلفت گمراه عالمم کرد، گفتا اگر بدانی هم اوت رهبر آید

گفتم که نوش لعلت ما را به آرزو کشت، گفتا تو بندگی کن کاو بنده ‌پرور آید
گفتا تو بندگی کن کاو بنده ‌پرور آید
گفتا تو بندگی کن کاو بنده ‌پرور آید

یا حق

رقصی چنین میانه میدانم آرزوست

آمین یا رب العالمین

درودبرنهادشما

چگونه میشودازاین جعلیات رهاشدومهم ترچگونه میتوان آنهاراشناخت؟؟؟

بابت این روشنگری ازشمابسیارسپاسگزارم.یاحق.

رو سینه را چون سینه‌ها هفت آب شو از کینه‌ها
وآنگه شراب عشق را پیمانه شو پیمانه شو

ان اشکر لی لازیدنکم