مطلبتان خوب بود اما من در این زمینه بطور محض تخصصی ندارم که نظر بدهم….

pegah :راه مسیر سفر سختی تلاش بیداری تسلیم نشدن ادامه دادن…نرسیدن باز هم رفتن و باز هم نرسیدن

Reza Rashidi پاسخ در تاریخ بهمن ۱۸م, ۱۳۹۰ ۵:۳۷ ب.ظ:
رسیدن های پی در پی به مقصد های هم معنامفهوم مبهم، ماندن را گم می کند…

مقصد خدا است ،خدا بینهایت است و کدامین راه است که به نقطه یا خالی ، خارج از بینهایت منتهی شود؟

گفتا تو از کجایی که آشفته می‌نمایی، گفتم منم غریبی از شهر آشنایی

گفتا سر چه داری کز سر خبر نداری، گفتم بر آستانت دارم سر گدایی

گفتم که بوی زلفت گمراه عالمم کرد، گفتا اگر بدانی هم اوت رهبر آید

گفتم که نوش لعلت ما را به آرزو کشت، گفتا تو بندگی کن کاو بنده ‌پرور آید
گفتا تو بندگی کن کاو بنده ‌پرور آید
گفتا تو بندگی کن کاو بنده ‌پرور آید

یا حق

رقصی چنین میانه میدانم آرزوست

آمین یا رب العالمین

درودبرنهادشما

چگونه میشودازاین جعلیات رهاشدومهم ترچگونه میتوان آنهاراشناخت؟؟؟

بابت این روشنگری ازشمابسیارسپاسگزارم.یاحق.

رو سینه را چون سینه‌ها هفت آب شو از کینه‌ها
وآنگه شراب عشق را پیمانه شو پیمانه شو

ان اشکر لی لازیدنکم

از شما برادر خوبم بینهایت سپاسگزارم

خدا گفت: همیشه می وزم نکند دیگر گمم کرده ای!
مورچه گفت: این منم که گم می شوم.بس که کوچکم.بس که خرد.
نقطه ای که بود و نبودش را کسی نمی فهمد.
خدا گفت:اما نقطه سرآغاز هر خطی ست.
مورچه زیر دانه گندمش گم شد
و گفت:من اما سر آغاز هیچم، ریز و ندیدنی من به هیچ چشمی نخواهم آمد.
خدا گفت:چشمی که سزاوار دیدن است می بیند.چشم های من همیشه بیناست.
مورچه این را می دانست اما شوق کفت و گو داشت.
شوق ادامه گفتن.
پس دوباره گفت: و زمینت بزرگ است و من ناچیزترینم، نبودنم را غمی نیست .
خدا گفت: اما اگر تو نباشی، پس چه کسی دانه گندم را بر دوش بکشد و راه رقصیدن نسیم را در دل خاک باز کند؟ تو هستی و سهمی از بودن برای توست و در نبودنت کار این کارخانه ناتمام است.
مورچه خندید و دانه گندم دوباره از دوشش افتاد. خدا دانه را به سمتش هل داد.
هیچ کس اما نمی دانست که گوشه ای از خاک مورچه ای با خدا گرم گفت و گوست .

عرفان نظرآهاری

من سردم و سردم، تو شرر باش و بسوزان‏
من دردم و دردم، تو دوا باش خدایا

جان را که مه آلود و زمستانى و قطبی‏ست‏
با گرم‏ترین پرتو خورشید بیارا

از دیده برآنم همه را جز تو برانم‏
پاکیزه کنم پیش رُخت آینه‏ ها را

من برکه‏ ى آرام و تو پوینده نسیمى‏
بر من ببخش لذت تسلیم و رضا را

گر دیر و اگر زود، خوشا عشق که آمد
آمد که کند شاد و دهد شور فضا را

هر لحظه که گل بشکُفد آن لحظه بهار است‏
فرزانه نکاهد ز خزان ارج و بها را

مىیخواهمت آن قدر که اندازه ندانم‏
غیر از دو جهان عرضه توان کرد کجا را؟!…

طبیبا وامکن زخم سرم را * مسوزان قلب زینب دخترم را
ببند آنگونه زخمم را که در قبر * نبیند فاطمه زخم سرم را
در و دیوار مسجد هست ‏شاهد * که من گفتم اذان آخرم را
وداع زندگی را گفتم آن روز * که زد در کوچه قنفذ همسرم را

شهادت مولای متقیان ، حضرت علی (ع) بر شما و همه عاشقان و دلباختگان تسلیت باد.
یا علی[گل][گل][گل]

سلام و درود….. واقعا زیبا می نویسید…. قلبتان پرنور از عشق حق