• بایگانی برچسب : مسیحا

بود و نمود

 

 

سالک گفت شکارچی چنان قهار بود که سحرم می کرد در رقص شکار! بی بدیل و تنها بود در شکار! گمان بردم که به آنچه او می کند، می شود پا جای پای او گذاشت در رقصی بکر! تن به شکار کشیدم به تنهایی! دمی مانده بود تا شکار کفتار شوم! شکارچی رسید و کفتار و سحر رقص و … من جَستم!
گفت تنها که بیایی شغالی شکارت می کند!
گفتم تنهایی تو را دیدم، تنها آمدم!
گفت شکارچی ام، بی بدیل! چنان بی بدیل که تنها مانده ام! گمان برده ای که تنهایی از تو شکارچی خواهد ساخت!؟ هرگز، هرگز، هرگز!
من نفس شکارم، خودِ شکارم، شکارچی ام!
تو در پندار خویش به شکار که می آیی، چیزی دیگری، در ضدی با شکار، می آیی که بفریبی، بزنی، بکُشی، تصاحب کنی!
من می آییم که برقصانم! برقصم! شکار من، فدایی من است! تو اما در پی کشتنی!
گفتم رقص با کفتار و شغال!؟ برقصم با آنها!؟
گفت غزالانی خوش خرام تو را انتظار می کشند آنجا که رقصیدن بدانی! خرم سرزمین هایی در پیش رو خواهی داشت، جولانگاه آهوان!
گفتم چرا نصیب من کفتار شد در اولین شکار!
گفت تجلی اضداد!
جهان تجلی اضداد است. برد و باخت! شب و روز! این سو یا آن سو! سیاه و سفید! خام و پخته! شکارچی خام شکار کفتار است! آهویی به شکار او نمی آید!
گفت طالب که پا به طریق معرفت می نهد در جایی مسحور بود و نبود می شود! مسحور هست و نیست. حکایت عارفان سحرش می کند! تنهایی شکارچیان را می بیند و گمان می برد که تنهایی او، از او شکارچی قهار خواهد ساخت! شکار شغال می شود! کرامت عارفی در بیان کلمات او را در سحر حروف می نشاند! اجابت دل سوخته ای در نماز  او را می کشاند به خشکی زهد! شفای بیماری او را می کشاند به وادی درمانگری، مسحور طب می شود.
گفت من آن شکارچی ام که سحر سخنم! دعایم ، اجابت است! مسیح درمانگرم!
سالک گفت هیچ نمی دانستم چه می گوید!
گفت طالب حاصل عمل را می بیند در تجلی اضداد راه به بی راه می برد!
گفتم نمی فهمم!
گفت مسیحا درمانگری هم میکرد تو می خواهی به درمانگری مسیحا شوی در پایان درمانگر قابلی هم نمی شوی!
تو در پی ید بیضایی تا به آن مسیحا شوی، نمی شوی، در پی کرامتی، حال آنکه کرامت گوشه ی ابروی مسیح نمی شود.
تو درد را می بینی و درمان را در وادی بود و نبود، مسیحا شفای مطلق است در وادی بود و نمود!
گفت طالب حاصل عمل را می بیند در تجلی اضدادی گوناگون و بی راه می رود. در تاریکی وصف چراغ می کنند! در تاریکی صد البته وصف چراغ به کامش شیرین است!
آن بود و نبود ظاهری همه در دل “نمود” از وادی بود و نمود متجلی می شوند. تن را حلال کن تا به عنایتی تو را علم خیال بیاموزد، آنجا “نمود” فرع است و “بود” نور است و درخشش آن چنان است که تنها در آینه  ی “نمود” وادی بود و نبود را متجلی می کند و چه بسیار سالکان که در تحیّر این فرع بود و نبود سرگردان می مانند!

سالک گفت سرگردان شدم در راه و بی راه در بود و نبود! زاری کردم که مرا ببر به ابتدا، به ابتدای ابتدا! آنجا که یکی بود و دیگر نبود، به ابتدای بود و نبود!
سالک گفت شکارچی  با من از برابری گفت از ظلمات در برابر نور! مرا برد تا ابتدای ابتدا!
برد مرا تا آنجا که “بودی” نمود و نمودار شد به تجلی، آنجا که گنجی خواست که مستور نباشد!
بیرون شدم از هذیان بود و نبود که هستی همه نمودِ آن “بود” ابتداست آن “بود” که بوده است و خواهد بود.
اول و آخر اوست

غلامرضا رشیدی
فروردین ۹۰

سجده

 

 

 

سالک بیچاره چه می دانست شراب چیست!

در کیسه هیچ نداشت که خرج شراب کند. یکی او را رمزی آموخت به  لا اله که بر در میخانه که می روی، بگو ساقی مرا خوانده است!

می گفت و بی بهانه وارد می شد!

بی بهانه گفت روزی نقبی دیدم در میخانه، نقب  از آن سو می رسید به مسجد!

گفت ساقی را پرسدم این چه رسم است که حکم دادی به ‏لا تقربوا الصلاه وأنتم سکارى  و از مسجد نقب کشیده ای به میخانه!؟

ساقی گفت که حکم آن شد که مست در نماز نیایید!

گروهی اما به نماز  مست  می شدند!

نقب از آن است که جای مست میخانه است و بس!

گفت پرسدم نشان این گروه چگونه است؟ چگونه می گذرند از نقب بی آنکه …

ساقی گفت در سجده طولانی می بینی آنها را، حال آن که جانشان از نقب گذشته و در میخانه است!

خلق  اگر ببینند می پرسند که چه می گویند اینها در این سجده های طولانی!

هیچ نمی گویند هیچ!

می نوشند پی در پی و چنان مست می شوند که می توان تیر از تنشان بیرون کشید!

 

******

در بزمی بودم شبانه، بی آنکه او را که می خواند بشناسم!
بی آنکه هیچ دیده باشم اش!
بی آنکه زبانش را بدانم، می خواند!
مست بودم!
عاشقانه می خواند!
به زبان خدایم سخن میگفت گویی.
آی مستـــــی! آی!
کفرت را دوست دارم!
منتهـــــــای مسلمانی ست!
گفت به مستی نیا در نماز!
میدانم!
در مستی به نماز آیم، کافرم!
ای دوست می دانم!
در مستی معشوقی!
در نماز معبود!
آی عشق! مستانه می نویسم ات!
می کوبم محکم بر سر حروف به ضربی که پای می کوبم بر زمین!
به ضرب جامی که می زنی بر جامم!
چه کسی حال مرا می داند!
هیج زبانِ خواننده را نمی دانم هیچ!
عاشقانه می خواند!
مـــــــــــی خــــــــــــواند آی ی ی ی!
دیوانه ام می کند!
من به ضرب سازش می کوبم بر سر حروف!
و کلمات زاده می شوند!
بکر چنان که مریم بود!
آی تو!
با تو هستم! با تو!
مست نیستی، نخوان مرا!
روزگاری آی! روزگـــــــــــــــــــــــــــاری!
حس در من مُرد!
او را دوباره زادم من!
بکــــــــــــــــــــر!
چون مریم!
حرف مسیحای مرا بکرانه بشنو! به شکرانه!
مست نیستی نمان! برو!
مرا مخوان!
وای ی ی، به سر، دردی دارم!
چه   د ر د    سری!
گفت مست نیا به نماز!
از مسجد به میخانه چرا نقب می زند!؟
آی نقب می زند آی!

مغزم کرخ شده است!
بیچاره می کنی چنین!
آی….. قربانِ چاره ات!
در شبِ نور و رنگ و صدا!
آی ی ی ی ی!
قربان چاره ات!
آی ی ی عشق!
آی ی ی!
قربان چاره ات!!
بی چاره ات منم!
قربان چاره ات!

….

بخوان غریبه!
بخوان!
سخـــــــــــت، عــــــــــــــاشقانه بخوان!
چه خوب که زبانت را نمی دانم!
عاشقت می شدم به دانستن!
بتم می شدی!
چه خوب که نمی شناسم ات!
بوی یارم در توست!
بوی مستِ نمازم در توست!
بخوان!
چنـــــــان عاشــــــــقانه تا ندانــــــــــمت!
چقــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدر دلت با دلم هم نواست!
وای ی ی !
چقــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدر مستی تو!
نکند تو هم عاشق یار من باشی!!!
وای ی ی!!
چنین عاشقانه برای که میخوانی!
وای ی ی ی!
نکند، عاشق یار من باشی!
کسی غیر او، در خور این ترانه نیست!
آی عشــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــق!
آی ی ی!
نکند تو هم عاشق یار من باشی!
آی عشـــــــق !
آی ی ی ی ی!
چه کنم!؟
اگر خلقی،
عاشق یار من باشند!

 

 

غلامرضا رشیدی
اسفند۸۸

 

 

پی نوشت:

۱- هیچ شاعری نمی دانم هیچ!

۲- دوست! حساب ما رو داری؟ این بار چندمِ که مست و کله پا، سینه خیز اومدم تا دم در! در رو وا نکردی که برو  صبح بیا!…

در رو وا نکردی و… تا صبح، زانو زده موندم توی کوچه!

 

 

 

 

خروج