پناه می برم به خدا از شیطان رانده شده!

سالک گفت پیش از مسلمانی، نام شیطان را شنیده بودم. به گمانم که هیچ نبود یا وهمی بود نه در خور اندیشه و عمل!
بهانه ی آدمی بود در گمراهی اما نه چنان بهادار که بهانه ای باشد برای اندیشیدن!

گمانم بر این بود که وهم آدمی عفریتی خود ساخته را چنان پرورانده تا بترسد از او، ترسی که بتواند سد باشد راهِ گمراهی را!

سالک گفت در آیین مسلمانی، شوق مرا به راه دل می برد که می گفت جز مرا بندگی نکنید!
حیران که آیا مگر وجودی هست که بتواند پس از مسلمانی شوق از این دل برباید به سوی خویش و موجب ترک بندگی شود!؟

گفتم چگونه کسی باید بیاید که به آمدنش بوی خوش خدا را رها کنم!؟

روزی شنیدم که یکی گفت: “انا ربکم الاعلی”!

سالک گفت شوق برفت و آن بوی خوش برفت و بیمی عظیم مرا در بر گرفت!

می گفت که گِرد هستی گَردی از انفاس من است. مقصد و غایت غایی منم و دل مسپار به آن بوی خوش فریب که شگرد رهزنی ست وتدخین عقل و جان!
گفتم نشانی بده!
نشان ها داد و گفت تو را علمی می آموزم که تو را از آن باز داشته اند و تو را خواهم آموخت تا نشان و نشانی…

سالک گفت قدرتی بر من آشکار کرد که بند از بند وجودم بگسست!
نشان داد و نشانی داد که نقشش را بر پهنه هستی ببینم و عجبا، عجبا و عجبا که چه ها دیدم!

درتمام دوران سیر،  چنین ندیدم و چنین نشنیدم و نهراسیدم که ایمانم رفت بر این باور که کافر بوده ام تا کنون و خبط و خطا در خوف و رجا در هم پیچید  وچرخید و دیبای عقل را در هم درید و من ماندم هراسان که کی ام!؟

من کی ام یا او کیست که چنین بی پروا حکم می راند و خلق سر بر آستان او دارند و نشانی می دهد چنین و هرکجا که میروم چنان و صاحب نشان است!

عجبا، عجبا و عجبا که از هر طرف که رفتم جز حیرتم نیفزود!

سالک گفت پرسیدم که ای تو!؟
گفت شیطان ام! بنده من باش و رها باش که آنان که تو را به سوی خدا خوانده اند تو را در بند می خواهند!
بدان که آنان خود به علم خویش بخیل اند و آدمی در جوار متابعت من بی هیچ رسولی سرآمد علوم خواهد شد!
هم کلام من خواهی شد بی هیچ واسطه ای!
آدمی مستحق است بر آنچه از او پنهان نگاه داشته شده…

سالک گفت که شیطان می گفت و سند می داد بر صداقت در گفتارش!
سالک گفت ایمان خویش بر باد فنا دیدم که هرچه را که گفت، مستند دیدم و  از حیرت آنچه کرد بر خود لرزیدم.

سالک گفت بر جای خود نشستم از خوف و بر لبم آن ذکر جاری شد که منعمی روزی مرا آموخته بود در شوق و به فعل آن بوی خوش جاری شد و ندا آمد به گوشم که هان!

اَلَمْ أَعْهَدْ إِلَیْکُمْ یَا بَنِی آدَمَ أَن لَّا تَعْبُدُوا الشَّیْطَانَ إِنَّهُ لَکُمْ عَدُوٌّ مُّبِینٌ

آیا عهد (سفارش ) نکردم شما را اى فرزندان آدم آنکه نپرستید شیطان را (فرمانش را مبرید) زیرا او شما را دشمنى آشکار است.

اشک بر چشمانم جاری شد که ربنا ظلمنا انفسنا که آدمی زاده ام و شیطان حمد مرا میخواست به آرایش آن چه در توان داشت در پیش چشمانم و من به حیرت خویش ناغافل حمد او را گفتم!

یا ستار و یا ستار به چشم خویش دیدم که آدمی به نام تو از دام او می رهید او نمادها ساخت به نام خویش و خلق را به فراموشی خواند!

یا ستار و یا ستار به چشم خویش دیدم گردبادی که درختان کهن سال را ریشه کن کرده و شاخه های نحیف و ضعیف را در فرو افتادن آنها  له می کرد!

….

سالک گفت در من آن جرات نیست حتی که شرح ماجرا کنم که عهد کرده ام تا رهزنی نکنم و وصف شیطان رهزنی ست.

سالک گفت دلخوشم به حمد هرچند که شش هزار سال حمد گفت و سال نَه آن سالی که در تعریف من است که آن سال که در شش روزاش هستی خلق شد و ذکر آنکه خدایا دلهای ما را گمراه نکن پس از آنکه هدایت کردی ما را به سوی خویش!

غلامرضا رشیدی

آذر۸۹

پی نوشت:
شاید هیچوقت برای بیان مطلبی اینگونه دچار عجز نشده بودم.
چنان نیروی دیوانه واری در این رانده ی مانده در راه ماست که از آن فقط باید پناه برد به خدا. آنهایی که شیطان را ناتوان یا موجودی خیالی می پندارند سخت در مکر او غافل مانده اند. به خواندن قرآن حتی تو را می کشد به بیراه و چنین شد که متذکر شد که پیش از خواندن بگویی پناه می برم به خدا از شیطان رانده شده.

به نماز می ایستی و خیال تو را می برد به هزار راهِ بیراه، چشم که باز کنی راسخ در برابر تو ایستاده و لحظه ای حتی لحظه ای دست از تقلا بر نمی دارد، نه آن تقلایی که در حد باور توست بل آنکه پنجه در پنچه علی مرتضی میزند به آب دهانی که اکنون که شمشیر در دست توست تعلل نکن بزن! وکیست جز او که رصد کند لحظه لحظه اش را به اینکه بگوید پناه می برم به خدا از شیطان رانده شده!

حرفهایی هست که درمن توانی برای بیان آنها نیست. هر چند به نیت خیر بیانشان موجب گمراهی است. سربسته میگویم  در دستانی بغایت شرور نماد هایی هست که بی آنکه بدانی در پیرامون تو برپا می شوند و راه تو را می نمایانند و بی آنکه بدانی میروی! و اگر لحظه ای به خود آیی به کثرت آنچه پیرامون تو بنا کرده برتو خشم می گیرد و کیست که در آن حال فریاد رس تو باشد حال آنکه یاد خدا از دل تو رفته است.

چه ارزشمند است علم و چه بسیار علوم که در بی راه شیاطین به فرزند آدم پیشکش می کنند!
چه والا مقام رفیع استاد که محمد(ص) معلم بود و چه کرسی های تدریس که شیاطین بر آنها نشسته اند!
چه بلند است مقام ولی و چه بسیار که شیاطین را ولی خویش دارند!
چه خیرها که بدست خیر، چه زهد ها که بدست زهد و چه راست ها که به راستی به باد می روند!
پناه می برم به خدا از شیطان رانده شده!
خداوندا در تنگه های چنین خطیر ما را جز تو پناهی نیست که در مداومت این حریف لحظه ای تعلل نمی بینم!

ای آنکه این کلمات را می خوانی قادر به شرح نیستم اما هرکجا تصویری، صدایی، تصوری، شکلی، وهمی، انسانی، حیوانی، علمی، جهلی، دانشی، دانشمندی، عارفی یا در راه مانده ای به ناگاه خود را بر تو عرضه کرد، شک کن و پیش از آنکه به خود فرصت عمل بدهی بگو پناه می برم به خدا از شیطان رانده شده!

***
من واقعا نتوانستم حرفی بزنم!
چه نیرویی صرف کردم!
چه نیرویی در برابرم ایستاده!
از هر طرف که بگوییم میوه خود را می چیند!
ثُمَّ لآتِیَنَّهُم مِّن بَیْنِ أَیْدِیهِمْ وَمِنْ خَلْفِهِمْ وَعَنْ أَیْمَانِهِمْ وَعَن شَمَآئِلِهِمْ وَلاَ تَجِدُ أَکْثَرَهُمْ شَاکِرِینَ

(ابلیس گفت)سپس بى گمان بیایم از پیش و پس ایشان و از راست و چپ ایشان و نخواهى یافت بیشتر فرزندان آدم را سپاسگزار خدا!

***
پناه می برم به خدا از شیطان رانده شده!